Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Η wannabe αριστούχος της αξιολόγησης

Η ιστορία σου είναι πολύ παλιά ιστορία. Σε παρακολουθώ χρόνια τώρα που υφαίνεις τον ιστό σου και κεντάς πάνω του τα προικιά σου. Από τότε που ήσουνα μια σταλιά μαθήτρια . Στις φωτογραφίες όσο πέρναγαν τα χρόνια άλλαζε η ανάλυση, σα να φαινόταν καθαρότερα αυτό που είσαι. Φόραγες πάντα εκείνο το ίδιο το χαμόγελο ,της επιτυχίας. Αυτά που κράταγες στα χέρια σου επίσης αλλάζανε . Πότε ήταν ένα απουσιολόγιο, ένας έπαινος , ένα αριστείο ,το proficiency και το πτυχίο. Θυμάμαι τι μάχη έδωσες ειδικά για τη σημαία .Τότε που έβγαλες τον ίδιο βαθμό με την Blerta .Έλεγες ότι δεν θα  άφηνες ποτέ το ιερό μας σύμβολο στα χέρια μιας ξένης , μιας μετανάστριας και ταυτόχρονα μας υπενθύμιζες  ότι  η δική σου έκθεση για το ρατσισμό ήταν εκείνη που είχε επιλεγεί  να διαβαστεί στη βουλή των εφήβων.
Μάζευες παράσημα και όταν κοιταζόσουν στον καθρέπτη ένιωθες υπέροχα ,μόνο τότε. Στην αρχή τα αυτοκόλλητα και τα Α  ,μετά τα ¨20¨ αργότερα τα ¨10¨και τώρα θέλεις το ¨100¨.  Καθόσουνα στο πρώτο θρανίο .Δεν ανεχόσουν καμία παρατήρηση από κανέναν δάσκαλο και καμία χαμηλή βαθμολογία. Στις στραβές  ερχότανε η μαμά και καθάριζε. Σε όλη την τάξη είχες τα πιο καλοντυμένα βιβλία και τετράδια . Φίλες είχες μόνο μια. Δεν ήταν άριστη μαθήτρια και εσύ τη βοήθαγες  και εκείνη σου χρωστούσε. Στις καταλήψεις και στις αποχές υπέφερες αλλά δεν το έδειχνες ,ήθελες να φαίνεσαι ουδέτερη. Όταν έδωσες εξετάσεις ήθελες νομική αλλά δεν το έμαθε κανένας οπότε σε πιστέψανε όταν πανηγύρισες ότι έπιασες τη πρώτη σου επιλογή ,φιλόλογος .Στη σχολή ήθελες βαθμό και έκοβες μαθήματα όταν δεν τα πέρναγες με άριστα.
Μετά ήρθε ο ΑΣΕΠ και ο διορισμός .Πήγες φροντιστήριο για να τα καταφέρεις αλλά δεν το έμαθε ποτέ κανείς . Δυσκολεύτηκες πολύ με τα παιδιά στην τάξη αλλά τελικά το τακτοποίησες μέσα σου και  κατέληξες ότι  θα κάνεις μάθημα με εκείνα που  ενδιαφέρονται ,που σου θυμίζουν εσένα. Οι τελίτσες υπάρχουν από πριν, εσύ απλά τις ενώνεις .Δεν σου αρέσουν οι εκπλήξεις και τα αναπάντεχα σε αναστατώνουν .Δεν νομίζεις όμως ότι η δουλειά μας είναι η αναζήτηση του αναπάντεχου; Αντί αυτού επέλεξες να την τυποποιήσεις τόσο πολύ που της στέρησες οποιαδήποτε πνοή. Και όλα αυτά για να έχεις το κεφάλι σου σίγουρο . Και είναι περίεργο που εκνευρίζεσαι που τα παιδιά μαζεύονται τα διαλλείματα σα μελίσσια γύρω από κάποιους άλλους , αλλά που ξέρουν εκείνα ;Όμως αλήθεια τι περίμενες από τα παιδιά αφού το βλέμμα σου πέφτει  στον καθρέπτη σου και όχι σε κείνα;
Τώρα όταν ακούς για αξιολόγηση κάνεις τάχα μου ότι δυσανασχετείς αλλά κατά βάθος έχεις τη γλυκιά αγωνία σαν του πρώτου ραντεβού .Αυτό που τόσα χρόνια περίμενες υπομονετικά  και δούλευες γι αυτό .Σκέφτεσαι ότι  είναι ο μόνος τρόπος για να ξεχωρίσεις και να πάρεις αυτό που πραγματικά  αξίζεις. 
Και για να το στηρίξεις όλο αυτό χρειαζόσουν  μια ιδεολογία και τη βρήκες . Λέγεται αξιοκρατία ,στόχοι, προσόντα ,επιτυχία, πρόοδος. Αγαπημένες σου φράσεις : «είμαστε ο μόνος κλάδος που δεν αξιολογείται» , «πως θα πάρουμε τους γονείς με το μέρος μας όταν λέμε όχι στην αξιολόγηση;» , «να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι», « υπάρχουν πολλοί αργόμισθοι και ανίκανοι ανάμεσά μας», «να πληρώνεται ο καθένας ανάλογα με την αξία του» και πολλά άλλα τέτοια. Πως γίνεται όμως να μη βλέπεις ότι έχεις γίνει το μακρύ χέρι εκείνων που καταστρέφουν τη δημόσια παιδεία προφασιζόμενοι ότι την εκσυγχρονίζουν ;
Αυτές οι σιωπές σου στο γραφείο των καθηγητών κάνουν τόσο θόρυβο. Περνάς δίπλα μου και δεν συναντάς το βλέμμα μου γιατί είσαι ταγμένη στο λειτούργημά σου ,όπως λες , και δεν έχεις χρόνο .Όμως  το σχολείο γκρεμίζεται και εσύ ψάχνεις μετά μανίας τα mail μη σου διαφύγει κανένα σεμινάριο. Το βιογραφικό σου ξεχείλωσε αλλά εσύ με την βουλιμική σου ματιά το βλέπεις ακόμα μικρό .Και να πάρει η ευχή ,μην με κατηγορείς  ότι είμαι εναντίον της δια βίου μάθησης και επιμόρφωσης .Εδώ όμως πρόκειται για την δια βίου μοριοδότηση και συλλογή προσόντων και τίποτα παραπάνω.
Και το χειρότερο δεν είναι ότι η μοναξιά είναι το τίμημα του πρωταθλητισμού που έμαθες από νωρίς να κάνεις, αλλά το γεγονός ότι  δεν αφήνεσαι να την νιώσεις καν , στερώντας από τον εαυτό σου μια ευκαιρία να αλλάξεις. Πως γίνεται να μην σε νοιάζει; Τώρα που το θυμάμαι πάντα έλεγες ότι όταν μεγαλώσεις  θα οδηγείς  ακριβό αμάξι και ότι στα τρένα και στα λεωφορεία ένιωθες ότι ξεπέφτεις και ότι βρωμίζεσαι .
 Διαλέγεις την ουδετερότητα για να γλιστράς σα φάντασμα. Όμως τώρα έχουμε πόλεμο και στον πόλεμο δεν υπάρχει ουδετερότητα. Τρέχεις στις τάξεις να κρυφτείς. Στάσου μια στιγμή και αν δεν έχεις κάτι να πεις κάνε κάτι πιο σημαντικό : ψάξε ,ενημερώσου και μην τρως ότι σου σερβίρουνε δήθεν για το καλό σου .Η αλήθεια είναι αυτό που θα νιώσεις άμα αφεθείς και όχι αυτό που σου πασάρουνε από τότε που ήσουν μικρό παιδί. Και θέλω να σου φωνάξω κατάμουτρα ότι δεν είσαι πια εκείνο το κοριτσάκι που διαβάζει στο προαύλιο γιατί γράφει διαγώνισμα την άλλη ώρα. Που φοβάται μην το πιάσουνε αδιάβαστο και δεν πάρει καλό βαθμό. Επιτέλους βγες από αυτό το ρόλο και βούτα στα βαθιά , στην συναδελφικότητα και στη συλλογικότητα. Και έχε υπόψη σου ότι η αριστεία ,που τόσο υπερασπίζεσαι ,είναι αυτή που  γεννάει τη μαθητεία και τις ανισότητες .Θα τρόμαζες άμα έβλεπες ότι έχεις καταντήσει ένα υπάκουο ανθρωπάκι ,ένα φερέφωνο που κανείς δεν υπολογίζει την γνώμη του ,αν του έχει μείνει τέτοια. Λες ότι πιστεύεις στην πρόοδο και στην ανάπτυξη  αλλά μεταξύ μας μάλλον πας ανάποδα .Τι σόι ανάπτυξη είναι αυτή που από  παπαγάλος που ήσουν παιδί, κατάντησες παπαγαλάκι τώρα που μεγάλωσες;
Και αν δεν μπορείς να κάνεις όλα αυτά που σου ζητάω κάνε τουλάχιστον τούτο: αντί να  με κοιτάς αφ’ υψηλού , ας ένιωθες λίγη στοργή για εμένα , γιατί  αγρίμι δεν ήμουν πάντα καθώς λες αλλά έγινα μόλις με βάλανε στο κλουβί .Και φοβάμαι ,αλήθεια σου λέω ,μη πάθω ότι και εσύ και αρχίσει να μου αρέσει το κλουβί μου.
Δημήτρης Τσιριγώτης .Φυσικός

1 σχόλιο:

  1. Κάτι ...μου θυμίζει! Υπάρχουν δυστυχώς πολλάτέτοια παπαγαλάκια ανάμεσά μας! Γρανάζια σε ένα μηχανισμό απάνθρωπου ανταγωνισμού, ανθρωποφαγίας και μικροψυχίας. Να είναι καλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή