Πάτρωνες των επιόρκων

Από την Καθημερινή

Οι συνδικαλιστικοί φορείς, σε αγαστή συνεργασία με ορισμένους πολιτικούς πάτρωνες, συγκάλυπταν επί χρόνια τους επίορκους δημοσίους υπαλλήλους. Τα πειθαρχικά συμβούλια αποφάσιζαν βάσει συντεχνιακών συμφερόντων, με αποτέλεσμα να μην τιμωρούνται ακόμη και όσοι είχαν αποδεδειγμένα διαπράξει σοβαρά παραπτώματα στη δημόσια υπηρεσία όπου είχαν διοριστεί.
Δυστυχώς και τώρα, ένα μέρος του πολιτικού συστήματος συνεχίζει να αρνείται να συναινέσει στην απόλυση αυτών των επιόρκων υπαλλήλων.
Πρόκειται ασφαλώς για υποκριτική και ανεύθυνη στάση, η οποία προκαλεί τους χιλιάδες ανέργους του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι έχασαν τη δουλειά τους χωρίς να φταίνε σε τίποτα, επειδή αυτοί δεν είχαν πάτρωνες-προστάτες.

Όποιος δεν θέλει να μεταρρυθμίσει...

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Αν κάτι χαρακτηρίζει διαχρονικά το ελληνικό πολιτικό σύστημα, είναι ότι ποτέ δεν τσιγκουνεύτηκε τα λεφτά μας. Πάντα έβρισκε κάποιες δικαιολογίες για να τα σκορπίσει. Κι αν δεν έβρισκε, τις δημιουργούσε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η ανασύσταση της αγροφυλακής από την αλήστου μνήμης και απλόχερη κυβέρνηση του κ. Κώστα Καραμανλή.
Όταν δεν πέρασε η καραμέλα περί «διόρθωσης της αδικίας», με την πρόσληψη 10.000 αγροφυλάκων, υπόσχεση που εκκρεμούσε από την προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. το 1993, η αγροφυλακή βαφτίστηκε «οικολογική αστυνομία» και οι δραγάτες, «οικοαστυνόμοι». Προσελήφθησαν. Διαβάσαμε γι’ αυτούς ενδιαφέροντα ρεπορτάζ τους πρώτους μήνες του 2008 ότι δεν έχουν στολές, γραφεία, αυτοκίνητα κ.ά. Γενικώς, δεν είχαν τίποτε· έτσι κι αλλιώς, ο βασικός στόχος του πολιτικού συστήματος όταν προσλαμβάνει κάποιον είναι να τον πληρώνει, όχι να του παρέχει έργο προς περαίωση. Έτσι, λοιπόν, μετά τα γλαφυρά ρεπορτάζ περί ελλείψεων της αγροφυλακής, την ξεχάσαμε. Κάτι είχε πει το ΠΑΣΟΚ το 2010 ότι θα τους θέσει σε «διαθεσιμότητα», «κινητικότητα» (κι άλλους ευφυείς ορισμούς που ανακαλύπτουμε για να μην εφαρμόσουμε το Μνημόνιο), αλλά έκτοτε δεν ακούστηκε τίποτε. Προφανώς θα μισθοδοτούνται από κάποιον περίεργο κωδικό του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Όχι όλοι! Μερικοί από αυτούς βγήκαν στη σύνταξη ένα χρόνο μετά την... επαναπρόσληψή τους.
Κάπως έτσι λειτουργεί το ελληνικό κράτος. Από περίεργους κωδικούς (τους οποίους κανείς δεν γνωρίζει) μισθοδοτούνται διάφοροι περίεργοι κλάδοι με τους οποίους κανείς δεν ασχολείται. Το ακόμη πιο περίεργο είναι ότι κάθε υποψήφιος πρωθυπουργός –τα τελευταία 15 χρόνια, τουλάχιστον– υπόσχεται ότι θα «ελέγξει τον προϋπολογισμό γραμμή γραμμή» για να περικόψει τις περιττές σπατάλες. Δεν ξέρουμε σε ποια γραμμή είναι ο τωρινή κυβέρνηση, αλλά και η προηγούμενη δεν πρόκαμε πολλά. Ξέμεινε στις πρώτες γραμμές και αναγκάστηκε να πάει σε οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων. Αν κρίνουμε από τις μειώσεις και της νυν κυβέρνησης, μάλλον κι αυτή στις πρώτες αράδες κόλλησε και θα ξαναπροχωρήσει (παρά τα όσα υπόσχεται) σε νέες οριζόντιες περικοπές. Όταν δεν κόβεις χειρουργικά, επόμενο είναι να κόβεις με τον μπαλτά.
Το βασικό πρόβλημα και αυτής της κυβέρνησης είναι ότι επειδή δεν θέλει να ζυμώσει όλη μέρα, κοσκινίζει την υπάρχουσα κατάσταση. Προχωράει σε διευθετήσεις, ενώ η κρισιμότητα της οικονομίας απαιτεί τομές. Ενώ όλοι μιλούν για μεταρρυθμίσεις, δεν υπάρχει μεταρρυθμιστική ατζέντα στη χώρα, ούτε από τα αριστερά ούτε από τα δεξιά...
Το πρόβλημα με τις μεταρρυθμίσεις είναι ότι έχουν άμεσο και ορατό πολιτικό κόστος. Πλήττουν συγκεκριμένα μικρά ή μεγάλα κατεστημένα συμφέροντα. Αυτά τα συμφέροντα ελάχιστοι υπουργοί τόλμησαν να ακουμπήσουν. Αντιθέτως, οι οριζόντιες περικοπές, στις οποίες καταλήγουν οι κυβερνήσεις ακριβώς επειδή δεν έκαναν τις μεταρρυθμίσεις, δεν αγγίζουν τους υπουργούς. Εκτός αυτού, δικαιολογούνται πιο εύκολα. Τις φορτώνουν στην κακή τρόικα και στη χειρότερη Μέρκελ κι έχουν κάποια ελπίδα επιβίωσης. Αν μάλιστα βρεθεί Ελλαδίτης πολιτικός με το ταμπεραμέντο του απελθόντος προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, μην εκπλαγείτε όταν θα τον δούμε να δακρύζει στις επόμενες περικοπές...

Ο Μαύρος Καβαλάρης

Μαλούχος Γεώργιος

Πέθανε πάμφτωχος σε ένα δυάρι πάνω σε ένα ράντζο. Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, αρνήθηκε να του φέρουν κρεβάτι λέγοντας ότι «τόσοι άνθρωποι μένουν σε παράγκες, εγώ θα έχω κρεβάτι;». Ο αδελφός του, σε μεγάλη ηλικία, χρειάστηκε να δουλέψει και πήγε στου Φιξ παγοπώλης. Τον ρώτησαν αν είχε συγγένεια με τον τρεις φορές πρωθυπουργό της Ελλάδας. Απάντησε «ναι, αλλά μην το πείτε ότι σας το είπα, γιατί θα με αναγκάσει να φύγω»…

Αξίζει να θυμηθεί κανείς τον Νικόλαο Πλαστήρα φέτος που συμπληρώνονται εξήντα χρόνια από το θάνατό του και, ειδικά σήμερα, ογδόντα χρόνια από το πραξικόπημά του το 1933, ένα από τα πολλά του ελληνικού Μεσοπολέμου. Ηταν μια μορφή που μπορεί να διδάξει πολλά με κυριότερα την ανιδιοτέλεια της προσφοράς στα κοινά, αλλά και, με αφορμή εκείνο το κίνημα, το πώς οι ακραίες πολιτικές συνθήκες μπορούν να οδηγήσουν ακόμα κι έναν τόσο μεγάλο πατριώτη, που είχε προσφέρει τεράστιες υπηρεσίες στην πατρίδα, να κάνει και μεγάλα λάθη.

Ο Πλαστήρας ήταν από τους μεγαλύτερους ήρωες αξιωματικούς των Βαλκανικών Πολέμων, της εμπλοκής της Ελλάδας στον Πρώτο Παγκόσμιο, της Μικρασιατικής Εκστρατείας – έγινε θρύλος ως «Μαύρος Καβαλάρης» όλων αυτών των αγώνων.

Πρωτοστάτησε στην Εθνική Αμυνα του Βενιζέλου στον Διχασμό, ήταν κεντρικός παράγοντας της Επανάστασης του Στρατού και του Στόλου μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κράτησε, με πρωταγωνιστή τον Θεόδωρο Πάγκαλο, όρθια την Ελλάδα μέσα από τη Στρατιά του Εβρου που έδωσε στον Ελευθέριο Βενιζέλο ένα πολύ μεγάλο και αποτελεσματικό όπλο στη Συνθήκη της Λωζάννης.

Στο κοινωνικό πεδίο, ήταν ο άνθρωπος που μοίρασε τη γη των μεγάλων τσιφλικιών στους αγρότες, εφαρμόζοντας μια πραγματικά πρωτοπόρα, επαναστατική κοινωνική πολιτική. Σαν σήμερα, το 1933, ο Πλαστήρας κάνει κίνημα εναντίον του Τσαλδάρη ο οποίος είχε μόλις κερδίσει τις εκλογές: η ιστορία, δεν του συγχώρεσε, και δικαίως, εκείνο το κίνημα. Αποτυγχάνει και διαφεύγει στο εξωτερικό. Από τη Γαλλία, το 1937, ξεκινά τον αγώνα κατά της δικτατορίας Μεταξά.

Επέστρεψε στη μεταπολεμική Ελλάδα και προσπάθησε να αποτρέψει τον Εμφύλιο Πόλεμο. Δεν τα κατάφερε. Επί πρωθυπουργίας του η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ. Εδωσε ψήφο στις γυναίκες, ενώ έκανε πολλά, που λίγοι τα πρόσεξαν, για να επουλώσει τις μετεμφυλιακές πληγές. Το παλάτι δεν συμφωνούσε με την πολιτική της συμφιλίωσης: δεν επέτρεψε κανένα από τα μέτρα που ο Πλαστήρας ήθελε να λάβει, όπως την κατάργηση των στρατοδικείων, την απελευθέρωση των εκτοπισμένων, την κατάργηση της θανατικής ποινής. Παρά τη θέλησή του και τη διακηρυγμένη αντίθεσή του, επί πρωθυπουργίας του εκτελέστηκε ο Νίκος Μπελογιάννης. Ηδη πολύ άρρωστος, κατέρρευσε όταν έμαθε την είδηση – είχαν λειτουργήσει άλλοι, εξωθεσμικοί πόλοι εξουσίας…

Σήμερα ουδείς τον θυμάται. Αυτό, δεν είναι φυσικά πρόβλημα για τον ίδιο. Μήπως είναι όμως για τη χώρα;

Μονοξείδιο του άνθρακα από την ατελή καύση

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

- Θέλουν να μας πεθάνουν με το μονοξείδιο του άνθρακα. Από μαγκάλια, από κανάλια και κυρίως από τα στόματα όσων υπεύθυνων χύνουν κροκοδείλια δάκρυα.

- Το μονοξείδιο του άνθρακα αντικαθιστά το οξυγόνο στο αίμα και έτσι επέρχεται ο θάνατος. Η έλλειψη αυτής της γνώσης ήταν η αιτία του θανάτου των φοιτητών κατά τον Μέγα Τζίμερο.

- Αν είχαν λεφτά για να ανοίξουν το καλοριφέρ, θα χρειάζονταν μαγκάλι ρε μεγάλε;

- Ο πρωθυπουργός Σαμαράς, συγκλονισμένος από το γεγονός δήλωσε πως η κυβέρνηση θα ξεκινήσει προσπάθεια ενημέρωσης των πολιτών για τη σωστή χρήση μαγκαλιών ώστε να μην θρηνήσουμε ξανά θύματα.

- Ο Μπιγκ Βενιζέλος, κάλεσε τους απανταχού χρήστες μαγκαλιού να συσπειρωθούν γύρω από το νέο ΠαΣοΚ που θα τους εξασφαλίσει την ασφαλή χρήση του μαγκαλιού στο μέλλον.

- Ο Φώτης, το υπεύθυνο μουστάκι, δήλωσε πως το ζήτημα πρέπει να αντιμετωπιστεί υπεύθυνα και στη ρίζα του. Απαίτησε, καθαρό κάρβουνο που δεν θα βγάζει μονοξείδιο του άνθρακα.

- Το Στουρναρέικο επιτελείο ανακοίνωσε πως προχωρά στην άμεση φορολόγηση της χρήσης μαγκαλιού με στόχο, τόσο την αύξηση των φορολογικών εσόδων όσο και την μείωση των ατυχημάτων.

- Ο Εθνικός μας Γουρλής παρουσιάζοντας το νέο του βιβλίο, τόνισε πως αν ο σημερινός πρωθυπουργός, στο κόμμα του οποίου βρίσκονται και τα παιδιά του, δεν έριχνε την κυβέρνησή του, δεν θα είχε συμβεί το ατύχημα.

- Η εκπομπή μονοξειδίου του άνθρακα από την ατελή καύση της κυβερνητικής τρόικας είναι ευθέως ανάλογη του χρόνου ύπαρξής της.

- Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας και οι απάνθρωποι κυβερνητικοί σχηματισμοί εκτοξεύοντας αρλούμπες που καταστρέφουν εγκεφάλους. Να αποφεύγετε τους εκτοξευτές-τηλεοράσεις.

- Μετά από τις παραπάνω δηλώσεις η αρμόδια υπηρεσία μέτρησης ρίπων στην ατμόσφαιρα, κατέγραψε απότομη άνοδο επικίνδυνων αιωρούμενων σωματιδίων που προκαλούν το αίσθημα της οργής στους ανθρώπους.

- Τα μόνα ζώα που δεν επηρεάζονται από τα παραπάνω σωματίδια είναι τα λεγόμενα «παχύδερμα».

- Απλά μαθήματα πολιτικής χημείας:

Κυβέρνηση + φτώχια + εξαθλίωση à Μαγκάλι + CO + θάνατος

Αγώνας + ψυχή à Ανατροπή + καλύτερη ζωή

- Ο Μπάμπης ο Φλου, η Όλγα η Ατρόμητη, ο Εισαγγελέας Νίκος, ο Γυαλιστερός Γιάννης και ο Παύλος ο Αριστερός προχώρησαν σε ολονύκτια τηλεοπτική συμπαράσταση θλίψη εισπνέοντας μονοξείδιο.

- Ο «φτερωτός γιατρός-δήμαρχος-φίλος του πρωθυπουργού» πέρασε την πρώτη του νύχτα στις φυλακές Διαβατών με άλλους οχτώ φυλακισμένους. Φρίκη! Η σκέψη των 13 εκατομμυρίων ίσως τον βοήθησε να κοιμηθεί.

- Το υπουργείο παιδείας μετονομάζεται σε «υπουργείο διασποράς εκπαιδευτικών». Στους εκπαιδευτικούς χορηγούνται παπούτσια με ρόδες για εξοικονόμηση χρόνου κατά τις μετακινήσεις.

- Το μπακιρένιο μεσημέρι διοργανώνει μαθήματα για παιδιά. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

- Κυνηγητό και ξυλοδαρμός ανυπεράσπιστων μεταναστών.

- Μίσος, απανθρωπιά, υποκρισία και εξοικείωση με το φόβο και τον πόνο των υπόλοιπων

- Πως με το ένα χέρι να περνάς τη γιαγιά απέναντι στο δρόμο και με το άλλο να μαχαιρώνεις αλλοδαπό.

- Πώς να ξεχωρίζεις τον φτωχό Πακιστανό από τον πλούσιο Καταριανό. Τον πρώτο τον κυνηγάς, τον δεύτερο τον προσκυνάς.

- Τα κρυφά γκάλοπ που φέρνουν το ΠαΣοΚ στο 3% φούντωσαν το πολιτικό πάθος του Βαγγέλη για το υπεύθυνο μουστάκι του Φώτη.

- Όμως, όσο ο Φώτης βλέπει τον Αλέξη να πλησιάζει από τα δεξιά του τόσο απομακρύνεται από το Βαγγέλη και γλυκοκοιτάζει τον Αλέξη. Όπως και να το κάνουμε, ο νέος είναι πιο ωραίος.

- Στην υποχρεωτική ασφάλιση όλων των ακινήτων σκέφτεται να προχωρήσει ο Στουρνάρας και η παρέα του. Έτσι, θα ικανοποιηθούν οι ασφαλιστικές και οι τράπεζες θα τα παραλάβουν καθαρά με τις κατασχέσεις.

- Υποψηφιότητα για τον επόμενο διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζον έθεσε από τώρα ο τραγουδιστής δημοτικών τραγουδιών, Αλέκος Κιτσάκης με το τραγούδι : «Μπήκαν τα γίδια στο Μαντρί».

- Με το παραπάνω τραγούδι, μερακλώνει η Μέρκελ, Η Λαγκάρντ, ο Σόιμλε, ο Ρεν και οι τραπεζίτες. Στην ορχήστρα που θα συνοδεύει τον Κιτσάκη, παραδοσιακά παίζει κλαρίνο ο εκάστοτε Έλληνας πρωθυπουργός.

- Τραπεζίτες και κεφαλαιοκράτες χορεύουν φωνάζοντας: «Να καούν τα κάρβουνα»!

Τα παιδιά που δεν αφήνουμε να προκόψουν

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Ο Αμερικανός γκουρού των επενδύσεων Γουόρεν Μπάφετ έχει περιουσία που ξεπερνά τα 40 δισ. δολάρια. Τη μισή από αυτή την αφήνει για φιλανθρωπίες. Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι κατάφερε τόσο πολλά στη ζωή του διότι του δόθηκε η ευκαιρία να το κάνει. Γεννήθηκε, είπε, στη σωστή χώρα την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή στις ΗΠΑ, μια χώρα που δεν φοβάται να αφήσει τους ανθρώπους της να προκόψουν για να προκόβει κι αυτή. 

Δυστυχώς τα Ελληνόπουλα δεν μπορούν να πουν το ίδιο. Γεννιούνται σε λάθος για τα όνειρά τους χώρα, τη λάθος στιγμή. Κάποια από αυτά μπορεί να έχουν και λάθος χρώμα, σε μια κοινωνία που επαίρεται ότι έχει ανοσία στον ρατσισμό.

Μια έρευνα του Economist Intelligence Unit κατέταξε την Ελλάδα 34η σε ό,τι αφορά τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών που θα γεννηθούν φέτος και θα είναι έφηβοι το 2030. Ακόμη και τα παιδιά που γεννιούνται στη Σλοβακία, στην Πολωνία, στην Κόστα Ρίκα θα ζουν στα 18 τους καλύτερα από τα Ελληνόπουλα. Δεν είναι μόνο η κρίση η αιτία. Στην ίδια έρευνα, που έγινε το 1998, η Ελλάδα βρισκόταν πιο ψηλά στην κατάταξη (27η), αλλά είχε περίπου την ίδια βαθμολογία (65/100). Αυτό δείχνει ότι η χώρα μας έμεινε στάσιμη, ενώ οι άλλες διαμόρφωσαν καλύτερες προοπτικές για τους βλαστούς τους και -όπως είναι φυσικό- μάς προσπέρασαν.

Κακά τα ψέματα: στα παιδιά μας εκτός από δυσθεώρητα χρέη, κληροδοτούμε φοβίες, ανασφάλειες και μίσος. Δεν θα τα αφήσουμε να προκόψουν κάνοντας τη δουλειά που επιθυμούν· παντού θα βρουν φράχτες, ακόμη κι αν θέλουν να ανοίξουν ένα απλό μαγαζί. Τώρα θέλουμε να τα χωρίσουμε αναλόγως με το «γένος», σύμφωνα με ένα απροσδιόριστο «ελληνόμετρο» που πήραν κάποιοι φωστήρες της δημόσιας ζωής.

Σ’ αυτά τα παιδιά κληροδοτούμε μια χώρα γεμάτη γραφειοκρατικές παγίδες για κάθε μορφής ανάπτυξη· οικονομική, πολιτική, πολιτισμική. Η χώρα βυθίζεται και οι ταγοί της έχουν ως πρώτο μέλημα πώς θα βάλουν περισσότερα εμπόδια -από τα κλειστά επαγγέλματα, μέχρι τη γραφειοκρατία και μέχρι τα «ελληνόμετρα»- σε όποιον από τη νέα γενιά θέλει να διαφοροποιηθεί και να προκόψει. Συντηρητικοί γραφειοκράτες, στρατιωτικοί, δικαστές, πολιτικοί κ.λπ. παίζουν με τους φόβους του λαού και τη σύγχυση που προκαλεί η κρίση. Θέλουν για ίδιον όφελος να αναπαράγουν αυτούσιο το μοντέλο που μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Μπορεί, π.χ., κάποιος νέος να προχωρήσει σε κάποιο κόμμα, αν δεν είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των προηγούμενων; Σε όλα τα πεδία απαγορεύεται να δοκιμασθούν νέες συνταγές, νέες λύσεις. Η χώρα βουλιάζει επειδή οι γενιές της χρεοκοπίας δεν αφήνουν τίποτε το διαφορετικό να ανθήσει.

Ετσι καταλήξαμε μια χώρα που αντί να εξάγει προϊόντα εξάγει τους μελλοντικούς της παραγωγούς. Αντί να επιτρέπει στα πιο δημιουργικά παιδιά της να δημιουργήσουν εδώ, προτιμά να τα στέλνει στα ξένα, όπου έχουν περισσότερες επιλογές και περισσότερη ελευθερία να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

Τα Ελληνόπουλα προκόβουν σε κάθε γωνιά της γης, στις χώρες δηλαδή που δεν ελέγχουν το «γένος» και ενθαρρύνουν την πρόοδο. Εδώ, οι γενιές της βολής και της αριστεροδεξιάς συντήρησης, καταφέραμε να κάνουμε την Ελλάδα αγνώριστη. Στο χέρι των νέων Ελλήνων με ανοιχτούς ορίζοντες (αν και τα δύο αυτά πρέπει να είναι ταυτόσημες έννοιες) είναι να μη μας αφήσουν να συνεχίσουμε αυτό το εθνικό έγκλημα...

Ανυπεράσπιστα

Του Νίκου Ξυδάκη Άναψαν ξύλα σ’ ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι για να ζεσταθούν, ίσως και σαν αθώο, ανέξοδο παιχνίδι. Πέντε φίλοι, φοιτητές εικοσάχρονοι, έφαγαν, ήπιαν, θα αστειεύθηκαν, θα είδαν καμιά ταινία στον υπολογιστή, έπεσαν να κοιμηθούν με αναμμένο το μαγκάλι. Στη Λάρισα, σε μια φοιτητική γκαρσονιέρα. Αμφιβάλλω αν τα παιδιά αυτά είχαν ακούσει ποτέ για την τοξική δράση του μονοξειδίου του άνθρακος, συν όλα τ’ άλλα της καύσης του μαγκαλιού μέσα σε κλειστό χώρο. Αμφιβάλλω αν γνώριζαν καν ότι η αυτοσχέδια θερμάστρα που έστησαν με τον κομμένο θερμοσίφωνα ονομάζεται μαγκάλι, ψησταριά θα το ονόμαζαν· ούτε οι γονείς τους ούτε, ίσως, οι παππούδες τους θα τους είχαν πει για μαγκάλια, πυρήνα, αναθυμιάσεις. Αμφιβάλλω αν είχαν ακούσει ποτέ ιστορίες πείνας και Κατοχής. Αμφιβάλλω αν είχαν προλάβει να καταλάβουν τι είναι ένδεια και ανάγκη. Είναι παιδιά γεννημένα μετά το 1990, σαν τα δικά μου, που ρωτούσαν χθες «τι είναι μαγκάλι», παιδιά του καλοριφέρ και του κλιματιστικού, που αδυνατούν να συλλάβουν τον κόσμο χωρίς κινητή τηλεφωνία και διαδίκτυο, που δίνουν ραντεβού μέσω φέισμπουκ. Παιδιά χαϊδεμένα, τρυφερά, σαν άνθη θερμοκηπίου, με όνειρα να σπουδάσουν και να προκόψουν, όπως και οι προηγούμενες γενιές. Με μια κρίσιμη διαφορά: είναι παιδιά που αγνοούν τη σφαίρα της εκτάκτου ανάγκης, ως εκ τούτου απροετοίμαστα να την αντιμετωπίσουν, δεν ξέρουν πώς να επιζήσουν σε δυσχερείς ή ακραίες συνθήκες. Παιδιά ανυπεράσπιστα. Θα μάθουν. Οι δύο φοιτητές στη Λάρισα δεν πρόλαβαν. Δεν πρόλαβαν να μάθουν να διακρίνουν το παιχνίδι από την ανάγκη, δεν πρόλαβαν να μάθουν να αναγνωρίζουν τους κινδύνους του βίου και να προσαρμόζονται. Η ζωή ήταν ακόμη παιχνίδι, χαρά, διαρκής ανακάλυψη, δεν περιείχε ήττες και ματαιώσεις. Αναψαν το μαγκάλι, μαγείρεψαν, αστειεύθηκαν, άνοιξαν μπίρες, ήταν ευτυχείς με τα ελάχιστα. Κι ύστερα κοιμήθηκαν, τα πουλάκια μου.

Εσείς;